29 Temmuz 2018 Pazar

İnsanın Tarifçesi


Taş yontmaktan, taş cilalamaktan, bufalo kovalamaktan sıkıldı insan.
Köle olmaktan, satılmaktan, put yapmaktan, put kırmaktan yoruldu insan.
Yasak meyveyi yemek için, bahçeye dalmak suçundan kovuldu insan 
Tanrı yapmaktan, kul olmaktan, yenildi insan
Cadı avlamaktan, şeytan kovalamaktan, günah çıkartmaktan kırıldı insan.
Boy boylamaktan soy soylamaktan yayıldı insan.
Ok fırlatmaktan, silah kuşanmaktan, sınır çizmekten yarıldı insan.
Bana, sana, ötekine- berikine, kendine benzemeyene darıldı insan.
Fabrika bacalarının isi, motorların gürültüsünden boğuldu insan.
Zehirli atıklardan, hormonlu katıklardan, yaşadığı kutucuklardan bunaldı insan.
Alavere-dalavere, tanrı hep bana vere, diye diye yenildi insan.
Ve içine düştüğümüz şu zaman:
Artı-k değerler de küçüldü, tüketemeyen insan gözden düştü
Savaşın haydi!
Teknoloji ilerledi, insan emeği ilkelleşti
Robotlaşalım haydi!
Nerede çokluk orada otluk, yayılalım. Sürü sürü, birsürü insan, zekası azalıyor açlıktan…
‘Yapay zeka’ diyor, zeki bir insan.
Çok zeki olacakmış robotlar, yüz insanın yaptığını yapacakmış
Varsın öpmesin birbirini yarasından, varsın ağlamasın kopan koluna arkadaşının
Et bizde, demir onlar da kalsın, işsizlik bizim, iş onların olsun…
Biz de ”tembellik hakkı”nı kullanalım diyeceğim de;  inanma, ütopya ütopya…
Haydi ileri ileri! çağ atlayalım, gerçek acıtıyor sanallaşalım.
”İnsanın evrimi daha bitmedi” diyor, bir bilimci, evrile yuvarlana düşeceğiz dünyadan belki.
Ya da kaçıracağız huzurunu bir yıldızın daha, o tepe senin, bu dağ benim, aramıza sınır çizelim!
”Sen benim kim olduğumu biliyor musun? Hahhaytt! ben bir Ademim” diyecektir, yeni yerleştiği yıldızda da mutlaka!
-Umarım Havva çarpar ağzının ortasına-
Çağ nere gider, insan hangi gezegene? Geze geze, sonumuz nereye?
Umurumda da değil  ben öldüğümde!
Akıl da tükenecek, her şey zekileşince belki, küçüle küçüle yok olacak insan…
Belki dönecek ilk haline evren, karanlık enerji olacak herkes kara deliğinde
Zaten mitlerden gelmiştik bu güne, belki robotların miti olacağız biz de
Mit mit nereye kadar ?
Bir varmış, hiç yokmuş; evren zaman içindeyken, dünya samanyolunda giderken, İnsanı bulmuş, yapay zeka yapsın diye. Diye diye göremedik güzel günleri nerede?
İnsan evriliyor: mutsuz, umutlu,umutsuz, insan evriliyor; düşe kalka, insan evriliyor; kafasına vurula vurula, aç bırakıla bırakıla… Çağ koşuyor, insan düşüyor… Git git, nereye kadar?
Ekim,2019
Muazzez Uslu Avcı
-Motifli Yazılar-