Gördüğüm ne varsa bu dünyada,
Kocakarı Kıssaları
Bir şair, reklam ajansındaki işlerinden fırlayıp şık masasının başına oturdu.
Pahalı dolma kalemini eline aldı, kaliteli kâğıdını önüne açtı.
Bekledi.
Saatler geçti. Kâğıt bembeyazdı.
Ne kalbi bir dertle sızlıyor ne zihni bir çileyle kıvranıyordu.
Tek bir dize bile gelmedi.
Bunun üzerine masanın kenarında, gümüş renkli arp çalan, ipek kanatlı bir peri hayal etti. Hani şu şairlere ilham fısıldayanlardan...
Ama ne gelen vardı ne giden.
Üçüncü gün şair, kendisini ziyaret etmeyen hayali periye içinden sövmeye başladı. Dördüncü gün ise masayı yumruklayıp o perinin ipek kanatlarını tek tek yolduğunu hayal etti.
Kocakarı pencerenin kenarından bütün bu çocuksu telaşı izledi.
— Ah be evladım, kalbini kanatacak bir dikenin, sokağın tozunda canını yakacak gerçek bir derdin yoksa gökten peri inse senin bomboş masana neylesin?
Ekim 2015
Kocakarı Kıssaları
Kimsenin Kimsesi Yok
Bir mahallede herkesin başına bir şey geliyordu.
Biri hastalanıyor, kimse kapısını çalmıyordu.
Birinin
oğlu işsiz kalıyor, komşular perdeyi aralayıp bakmakla
yetiniyordu.
Bir kadın ağlıyor, yanından geçenler
telefonlarına biraz daha sıkı sarılıyordu.
Bir gün mahallede bir adam, komşusunun yarasına bakarken yüzünü çevirdi.
— İnsan başkasının yarasına bakmaya korkar, dedi. Kendi yarasını hatırlar.
O günden sonra mahallede herkes kendi derdini saklamaya başladı.
Derken bir sabah biri bağırdı:
— Kimsenin kimsesi yok!
Kocakarı bastonunu yere vurdu:
— Var evladım. Herkesin kendisi var. Mesele de zaten bu.