15 Kasım 2026 Pazar

Gördüğüm Ne Varsa

 


Gördüğüm ne varsa bu dünyada,
daha önce birinin bakıp geçtiği yerlerden.
Dokunduğum her nesne,
başka bir parmak izinin peşinden...
Duyduğum her ses,
bir vakit bir yerlerde zaten duyulmuş.
Dilimi her çevirişimde ağzımda,
başkasının sözlerini öğütüyor dişim.
Kimden kaldı peki ağzımdaki bu tat?
Bu şiirin lezzeti
neden başkasının arzusuyla bulanmış?
Bir fotoğraf düştü ansızın albümden.
Gülümsüyorum...
Oysa o gün içimde ne vardı, ne koptu,
hiç bilmiyorum.
Bu sararmış mektuptaki “Seni seviyorum”
benim el yazım, benim çizgim.
Peki daha önce,
kimin dudaklarından döküldü bu ilkim?
Bir ev hatırlıyorum çocukluğumun derininden,
pencerede usluca uyuyan kediler,
mutfakta hep o tanıdık annem...
Annemin yıllarca masal gibi anlattığı hikâyeleri
belki gerçekten yaşadım,
belki de sırf üşümeyeyim diye
kendime giydirdim.
Bir cümle kuruyorum kimi zaman,
tam söyleyecekken
bir kuytu köşeden tanıyorum.
Bir şeye uzanıyor elim,
benden önce biliyor nesnenin yerini...
Sanki bir başkası dokumuş
bu sessiz ezberimi.
Ve ben şimdi,
kendime ait sandığım bir hayatın
kapılarını çalıyorum tek tek.
Bir ses geliyor içeriden, yanık ve derin,
ama açamıyorum kapıyı...
O ses tıpkı bana benziyor, ürküyorum.
Benden önce kim oynadı beni bu sahnede?
Şimdi hangi cümlemden
çekip çıkaracağım kendimi?
 
Muazzez Uslu Avcı


Sizin Dilinizle

 



Sizin dilinizle... 
evet, sizin dilinizle
dokunacağım size,
çünkü başka türlü
duymazsınız.
 
Kulaklarınız
pas tutmuş bir saat gibi,
hep aynı anı çınlatan.
Kim bilir o saatin içinde kaybolan
bir akrep titreyişiyimdim.
 
Benim sesim
zamanla bilenmiş
bir sabır mı?
bilmiyorum.
 
Belki de
sabahın o gri sessizliğinde
ilk öten karatavuktur.
Kimsenin duymadığı,
ama her sabah
ısrar eden
 
Sizin silahlarınızla
konuşacağım,
ama parmak izim kalacak
kelimelerinizde.
 
Söz
yolunu şaşırmaz derler
döner, çıktığı yere.
 
Hedef
bir nokta değil artık,
bir yüzleşme.
 
Boğamazsınız
çünkü ben
sesinizi geri veriyorum size.
 
Sağır mabedinizde
bir uğultuyum
kırılgan,
ısrarlı,
kalıcı.   
 
 (Muazzez Uslu Avcı)



8 Ekim 2026 Perşembe

 Kocakarı Kıssaları

Şiir Perisi

Bir şair, reklam ajansındaki işlerinden fırlayıp şık masasının başına oturdu. 

Pahalı dolma kalemini eline aldı, kaliteli kâğıdını önüne açtı. 

Bekledi.

Saatler geçti. Kâğıt bembeyazdı.

Ne kalbi bir dertle sızlıyor ne zihni bir çileyle kıvranıyordu. 

Tek bir dize bile gelmedi.

Bunun üzerine masanın kenarında, gümüş renkli arp çalan, ipek kanatlı bir peri hayal etti. Hani şu şairlere ilham fısıldayanlardan...

Ama ne gelen vardı ne giden.

Üçüncü gün şair, kendisini ziyaret etmeyen hayali periye içinden sövmeye başladı. Dördüncü gün ise masayı yumruklayıp o perinin ipek kanatlarını tek tek yolduğunu hayal etti.

Kocakarı pencerenin kenarından bütün bu çocuksu telaşı izledi.

— Ah be evladım, kalbini kanatacak bir dikenin, sokağın tozunda canını yakacak gerçek bir derdin yoksa gökten peri inse senin bomboş masana neylesin?


Ekim 2015







 Kocakarı Kıssaları

 

Kimsenin Kimsesi Yok

Bir mahallede herkesin başına bir şey geliyordu.

Biri hastalanıyor, kimse kapısını çalmıyordu.
Birinin oğlu işsiz kalıyor, komşular perdeyi aralayıp bakmakla yetiniyordu.
Bir kadın ağlıyor, yanından geçenler telefonlarına biraz daha sıkı sarılıyordu.

Bir gün mahallede bir adam, komşusunun yarasına bakarken yüzünü çevirdi.

— İnsan başkasının yarasına bakmaya korkar, dedi. Kendi yarasını hatırlar.

O günden sonra mahallede herkes kendi derdini saklamaya başladı.

Derken bir sabah biri bağırdı:

— Kimsenin kimsesi yok!

Kocakarı bastonunu yere vurdu:

— Var evladım. Herkesin kendisi var. Mesele de zaten bu.




DÜNYANIN UYKUSU

 


Dünya nice kere karardı, sustu, uyudu,
Göğün siyah örtüsünde bin yıl boyu.
Sonra bir sabah gibi ışıkla uyandı yine,
Her uyanışta hayat başka kılığa büründü.
 
Bir çağ yosunla başladı, bir çağ kanat açtı,
Deniz taşları  titretti, dağlar taşını eritti.
Toprak eski masalları yeniden yazdı,
Her diriliş başka canlı, başka rüyaydı.
 
İnsan geç geldi bu uzun hikâyeye,
Ateşi avcuna aldı, göğe, geceye baktı.
Henüz onun çağında dünya derin uykuda
Değildi karanlığın en sessiz kuytusunda.
 
En iyi tarih bilir karanlığın dilini.
Kuleler devrilir, şehirler yitirir sesini
İnsan insana el koyar, ışığını söndürür,
Bir çağın güneşi söner,  gece alır yerini.
 
Evrenin neler gördüğünü kim bilebilir?
Kaç yıldız söndü gökte, hangi boşluğu doldurur?
Küçük dünyada yollar bitmez, kıyılar uzak,
Her kişi kendi gecesini kendinden bilir.
 
Belki bir gün yine ağır bir gece  çöker,
Dünya susar, gök kararır, zaman durur nice.
O vakit biz çoktan toprağa karışmış oluruz,
Bir rüzgâr gibi geçeriz, unutulmuş bir hecede.
 
Kaç yangında küllenmiş bu yorgun dünya?
Kuşkusuz, bir rüzgarlık ömrü var külün.
Yine de ışık vardır, bir yerlerde mutlaka;
Karanlık ne kadar derin olsa da sabaha.
 
 Muazzez Uslu Avcı




 

ÇOK KİTAPLI KÖY
 
Dışarıdan bakıldığında, dağ yamacına çizilmiş bir resim gibiydi köy. İçine girince renklerin sıcaklığını, fırça izlerinin yumuşaklığını görüyordunuz. Dere boylarındaki salkım söğütlerin rüzgarla oynaşı, suyun mavisiyle gökyüzünün mavisini birbirine karıştırırdı.
Evler, sahiplerine benzerdi.
Hayal Hanım beş kuşaktır bu köyde yaşadığından, en yerlilerden sayılırdı. Çağla yeşili gözleri, kiraz dudakları vardı. Evi de öyle: kapısı kırmızı, pencereleri yeşile boyanmıştı. Duvarları mor ve pembeydi. Her pencereden, her cumbadan çiçekler sarkardı. Hayal Hanım da çiçeksiz elbise giymezdi.
Muhtar’ın evi de Muhtar’a benziyordu. İki küçük penceresi, onun derin ve karanlık gözleri gibiydi. Pencerelerin üstündeki siyah söveler, kaşlarını andırırdı. Üst katın cumbası burnu gibi yayvan ve eğriydi. Giriş kapısı ise ağzı gibi iki kanatlı ve genişti. Çatının öne eğimi, kafasından hiç çıkarmadığı kasketini hatırlatırdı. Gri boyası dökülmüştü; gelene geçene soğuk soğuk bakardı.
Köyün adı Dirlik Köyü’ydü. Halkı da adı gibi huzurlu, sakin, dayanışmacıydı.
Yaşlı Halim her gün dağın tepesine çıkar, köyünü hayran hayran seyrederdi. Bir gün yine öyle yaparken aklına bir fikir geldi: “Bu kadar güzel bir köy hakkında kitap yazılmalı.”
Ağaç dalını yakalayıp çocuk gibi sallanmaya başladı sevinçten. Sonra dalı bırakıp yuvarlana yuvarlana köye indi. Doğruca meydana gitti. Çınar ağacının altında oturan Alim’i eliyle koymuş gibi buldu. Alim, köyde en çok kitap okuyan, ağzı laf yapan kişiydi. Üstelik ara sıra deftere bir şeyler karaladığına da şahit olmuştu Halim.
“Alim, bu kitabı sen yazmalısın!” dedi heyecanla.
Meydandakiler de duyunca, “Neden olmasın!” diye bağırdılar.
Halim, yarın şehre gidip kalem kâğıt alması için Alim’e para uzattı. Alim eğilip elini öpmek isterken kazayla parayı öptü.
Ertesi gün malzemeler alındı. Alim, evinin arka bahçesindeki dut ağacının altına kurduğu kütük masa ve sandalyeye çöküp başladı yazmaya.
Yaz bitti, kış hazırlıkları başladı. Alim tarlada yorulmadı ama kafası epey yoruldu. Cümleler başladığı yerde kalmıyor, bahçeden Hayal Hanım’ın penceresine sıçrıyordu. Toparlamaya çalıştıkça sinirleniyor, “offf puuff” sesleriyle dut ağacının altında uyuyan köpeğin tek gözünü açıp ona bakmasına neden oluyordu. Köpek kuyruk sallayarak moral verse de, Alim bir köpeğin takdirini pek içine sindiremiyordu.
Sonunda kitap bitti.
Halim, “Yarın şehre git, bastır,” dedi. “Sana güveniyorum, ne yazdığını sormuyorum. Merakla bekliyorum.”
Şehirde Alim birkaç yayınevine uğradı. Kimse ilgilenmedi. “Bir köyü anlatan kitabı kim okur?” dediler.
Son gittiği yayınevinde patron, “Basarım ama masrafı sen ödeyeceksin,” dedi. Alim’in kafası karıştı: “Göz nurundan para alınır mı?” “Alınır,” dedi patron. “Mürekkep, kâğıt, emek… Hem sen de emek verdin. İster ücretini al, ister alma. Ama basım parasını ödeyeceksin.”
Alim morali bozuk köye döndü, durumu Halim’e anlattı. Halim, “Paraysa para,” dedi ve bastırdılar.
Kitabın adı Bu Köy Benim Köyüm kondu. Kapağında köy meydanındaki çınar ağacı vardı.
Yirmi gün sonra kırmızı bir kamyonetle kitaplar geldi. Her eve birer kitap dağıtıldı. Akşam olunca, her evde okuma yazma bilen birinin etrafı toplanıldı, nefesler tutularak okunmaya başlandı.
Giriş güzeldi. Köyün tarihi, dereleri, tepeleri, hayvanları anlatılıyordu. Ama kitap ilerledikçe, köyde yapılan her güzel işin Alim’in sülalesi tarafından yapıldığı yazıyordu. Okul için amcasının, üzüm bağları için dayısının, şarap tesisleri için babasının emeği geçmişti. Köylünün adı bile geçmiyordu. Sadece kitabın fikir babası Halim’e ithaf vardı.
Evlerden öfkeli sesler yükselmeye başladı.
Ertesi gün herkes meydana toplandı. Hayal Hanım öne fırladı: “Yazıklar olsun! Kadınıyla erkeğiyle hep birlikte çalıştık. Biz kadınların üzümleri ayaklarımızla ezerek şarap yapmadaki emeği ne olacak? Her şeyi omuz omuza yaptık, sen bir kalemde kendi ailene mal ettin!”
Alim kızardı. Yaptığı ayrımcılığın farkındaydı. Ona göre köyde en zeki sülale kendisininkiydi.
Halim sordu: “Seni bu sülaleciliğe iten neydi?”
Alim’in artık yüzü kızarmıyor, savunmaya geçiyordu: “En çok okumuş insanlar benim sülalemden çıktı. Doktor, mühendis, avukat, yazar… Bu köyün bu hale gelmesinde onların fikir katkısı büyüktür.”
Halim sinirlenip ayağını yere vurdu: “Köyün ortak emeğini yok saydın. Fikir verenle emek harcayan arasına ayrımcılık soktun. Okumuş olmak mesele değil. Bu köyün halkının çoğu okumuş, aydın ve emekçidir. Kimse kimseden üstün değil. Bunu böyle bil!”
Kitap köylü tarafından reddedildi.
Bunun üzerine köydeki yedi sülaleden beşi, kendi kitaplarını yazmaya karar verdi. Her biri köyü değil, kendi sülalesini anlattı.
Kitapların adları şöyleydi:
Bu Köy, Benim Köyümdür – Alim (2001)
Bu Köy, Kimsenin Babasının Malı Değildir – Selim (2002)
Bu Köyün En Eski Sülalesi Biziz – Hattuşil (2003)
Bu Köyü Kimseye Yedirtmeyiz – Kurt Tüm Sürüye Yeter Sülalesi (2004)
Bu Köy Amazonların Köyü – Hayal Nur (2005)
Diğer iki sülalenin kitap çalışmaları ise hâlâ bitmemişti.
Böylece köyün eski dirliği dağıldı. Kültürel patlama yaşandı belki ama eski dostluk kalmadı. Turistler gelip gitti, her biri okuduğu kitabın sahibi sülaleden şarap aldı. Ağaçlar kesildi, yerine yeni evler yapıldı. Dereler kurudu. Eskiden rengârenk olan evler tek tip ve tek renge döndü.
Kuşlar bile eskisi gibi ötmez oldu.