8 Ekim 2026 Perşembe

DÜNYANIN UYKUSU

 


Dünya nice kere karardı, sustu, uyudu,
Göğün siyah örtüsünde bin yıl boyu.
Sonra bir sabah gibi ışıkla uyandı yine,
Her uyanışta hayat başka kılığa büründü.
 
Bir çağ yosunla başladı, bir çağ kanat açtı,
Deniz taşları  titretti, dağlar taşını eritti.
Toprak eski masalları yeniden yazdı,
Her diriliş başka canlı, başka rüyaydı.
 
İnsan geç geldi bu uzun hikâyeye,
Ateşi avcuna aldı, göğe, geceye baktı.
Henüz onun çağında dünya derin uykuda
Değildi karanlığın en sessiz kuytusunda.
 
En iyi tarih bilir karanlığın dilini.
Kuleler devrilir, şehirler yitirir sesini
İnsan insana el koyar, ışığını söndürür,
Bir çağın güneşi söner,  gece alır yerini.
 
Evrenin neler gördüğünü kim bilebilir?
Kaç yıldız söndü gökte, hangi boşluğu doldurur?
Küçük dünyada yollar bitmez, kıyılar uzak,
Her kişi kendi gecesini kendinden bilir.
 
Belki bir gün yine ağır bir gece  çöker,
Dünya susar, gök kararır, zaman durur nice.
O vakit biz çoktan toprağa karışmış oluruz,
Bir rüzgâr gibi geçeriz, unutulmuş bir hecede.
 
Kaç yangında küllenmiş bu yorgun dünya?
Kuşkusuz, bir rüzgarlık ömrü var külün.
Yine de ışık vardır, bir yerlerde mutlaka;
Karanlık ne kadar derin olsa da sabaha.
 
 Muazzez Uslu Avcı