9 Ekim 2018 Salı

Bir Şehir ki İstanbul




İstanbul 

bir şehir ki istanbul 
denizde durduğu gibi durmaz 
çarpar havası ve insanı 
biraraya gelemeyen iki yaka 
biraz avrupalı biraz asya 
imkânlı ve imkânsız serap şehir 
istanbul sahra, insan kum 
istanbul derya, insan balık 
istanbul zengin, istanbul fukara 
hoş geldiniz, çelişkiler ve çatışkılara! 

bir şehir ki istanbul 
biraz hayal biraz melankoli 
gündüz sokakların pejmürdesi 
takar takıştırır geceleri 
güvenilmez deseler de havasına 
bazen erkek, bazen dişidir 
istanbul insan işidir 

bir şehir ki istanbul 
balı olmayan kovan gibi vızır vızır 
kalabalıkları yalnızlığın adıdır 
yedi tepeli şehir 
gökdelenlerle boy ölçüşür 
boğaziçi’nde yalılar 
boğaz için çalışan garibanlar 
istanbul demirden bilek 
onu yenmek cesur bir heves 
sen tüketmeye çalıştıkça onu 
o seni yer arsız bir iştahla 


11/Kasım/2009

Şiir, fotoğraf : Muazzez Uslu Avcı

6 Ekim 2018 Cumartesi

Ben Karşının Delisiyim

ben acıların delisiyim
ölülerim var sıralı tabut
ağıtlarım asırlardan uzun
türkülerim yas ve hüzün
üşüdüm insanlığın soğuğunda
sıyırıp akıl kılıfımı geçtim karşı boyuta

ben kendimin delisiyim
tozuturum kendime karşı
atladım mı çomağımın üstüne
dörtnala uçarım rüzgâra karşı
akıl almam aklıevvellerden
eğilmem her sözün hiddetinden
sıfırladım kendimi envanterimde
tüm mülkümü bıraktım akiller ülkesinde

ben karşının delisiyim
uyumsuzum dünyaya karşı
kaldırırım itiraz parmağımı
karşımda duran her şeye karşı
savrulacak küfürlerim var yel değirmenlerine karşı

2015/ Sakla Beni Anne



Mânâları Onaracağım



acının izini sürdüm
dilin ilk çözülüşünde buldum
yalnız bir heceydi ‘uf’
‘ah’ı da aldı yanına
anlama vardı dil
düğümlendi insan adında
utandı insan adından
mahlâs'ına sığındı
mağdur hayvanın
yüzünü gördü
yüzleşemediği aynalarda
tıpkı bendim...
yansımasının yansımasıydım
tüm insanlığın
yadsıdım toyluğu, bilgeye varmak için
ben değildim tek!
ayıbın yükününden sorumlu
payıma düşen neyse verin...
verin! tüm âh’ları bana verin
kırılmış kelimeler biriktiriyorum
mânâları onaracağım
yeniden dizeceğim dilin ipine...
10.12.2017




3 Ekim 2018 Çarşamba

Görmezden Geliyor

Sürekli çekiştiriyorum dünyayı
yaraların üstünü örtmek için
enlemi dar,  boylamı kısa geliyor

Tuz taşıyorum denizlerden dağlara
delik deşik bağrına basmak için
yamaçlar alçak doruklar yüksek geliyor

Merhem sürüyorum kuşlara
kırılmış  kanatları barış yolunda
kuşlar uçmazdan, insan görmezden geliyor

Barış örüyorum zeytin dallarından
silahların namlularına asmak için
silahlar susmazdan, savaş duymazdan geliyor

8. Haziran. 2015 







Ey Anlatıcılar!

Ey Anlatıcılar!
iyi koklayın nasıl çürüdüğünü zamanın
görmez gözlerin duymaz kulakların
tanıklığına bırakmayın
anlatın kulaktan kulağa
her kulak sağır değil ki hakikate
ve kendi hesaplarına
beyaz sayfaları karartanları
günde beş vakit hamaset okuyan
korku imparatorluğu tahtında oturan
cingöz, dinbazları!
kalemşör yazıcıları,  anlatın...

Ey anlatıcılar!
çürüyen insanlığı anlatın
kımıl kımıl kurtlanmış vicdanları
sürüngen onuru
umut diye peşinden gidilen şeytanı
ve zalimin insan etine iştahını anlatın.

Ey anlatıcılar!
kulağınızı dört açın çığlıklara
gözleriniz keskin olsun güneş kadar
hafızanız açık olsun gökyüzü kadar
kaydedilsin yeryüzündeki acılar.

Ey anlatıcılar!
kırıldı bir bir dik yazan kalemeler
eğildi sahibine göre yazanlar
tarih karakaplı kitaptan ibaret değil
her insan bir kitap saklar içinde
devri zulüm bittiğinde açılır yaprakları elbette.

Ey anlatıcılar!
hakikatin keskin gözlü gözleyicileri
iniltilerin duyucuları
vicdanı sancılılar
karanlıkta yolunu kendi ışığıyla bulanlar
soru soran, itiraz eden, parmak sallayanlar!
şiirle, masalla, öyküyle, resimle...
Anlatın!
sübyan etine iştahlıları
korkak ve satıcıları
bir devrin kuklacılarını
ışıktan korkanları, karanlık kımıllarını
yalanı, dolanı, alçak ve zalim olanı...
anlatın bir çağın nasıl çürüdüğünü
ders ve dert edinsin bizden sonrakiler
28. Ekim. 2016/ Dip Sesler

De ki

de ki, şu müptezel dünyada
var olmaya devam ediyor umut
beton altında kalmış topraktan
başını uzatıyor inatçı bir çiçek

de ki, yanlış dönüyor dünya evrende
anlamını arıyor hayat çıkmaz veçhede
bir kere daha düzeltmeli insan kendini
 kalmamalı pişmanlığın elleri böğründe

de ki, tüm kelimeler kirlendi eğri dilde
çekemiyor artık cümle kendini temize
birleşmeli imgeler omuz omuza şiirde
yeniden üretilmeli sevgi kalp birliğiyle

(Sakla Beni Anne)

Sen Petersburg musun?


sen petersburg musun?
neva çamurunda bataklık gülü
medeniyetin masalsı şehri
beyaz gecelerinde buldum
eski dostoyevski’nin izini

sen petersburg musun?
nevski’de gördüm puşkin’i
ihaneti unutmamış, âşık ve agresifti
caddede volta atıyor duelloyu düşünüyordu belki

sen petersburg musun?
altın yaldızlı kubbelerin
zarif gerdanda kolye gibi köprülerin
çar-çur edilmiş hazinelerin

sen petersburg musun?
krallar semirten bağrında
kadehler tokuşturan işçi kanından
kimi yenmiş, kimileri yenilmiş
bir zamanlar toprağın kardeşliği de denemiş

sen petersburg musun?
haini ve kahramanlarını aynı rahimde taşıyan
limanlarında özgürlük için demir atmış
göğsüne broş gibi potemkin zırhlısını takan

sen petersburg musun?
çamurundan deli pedro yaratan
zalim aleksandır’a yataklık yapan
ve avrupa pencerenden geçmek isteyen faşizmi
şehrin kapısında boğan yiğit şehirli
ve şimdi kalkmış inkâr ediyorsun lenin ismini

sen petersburg musun?
geldim gördüm seni bir turist gözü ile
hissettim şairlerinin kadife sesini
selamladım şiir işçisi mayakovski'yi
masallara teslim ederek gidiyorum beyaz gecelerini
ey yıldızlı şehir!
kan ve tarih ne güzel işlemiş seni!

Ekim 2003/ Leningrad / Sakla Beni Anne

Fotoğraf: 2003- St Petersburg

Ayna


ey gülerken yüzüme gülen ayna!
sanma ki sırdaş /arkadaşsın bana
ey yalnızlığımı yüzüme vuran ayna!
bir yumrukla çoğalırım kırıklarında...
(İsyan Makamı)

Umutlar Bahara Kalsın


var git sen gerçeğine
sükût-u hayal bende kalsın

gül goncası sende
dikenlerin tende kalsın

çiçekleri kurut bahçende
sulamak bağ(ban)a kalsın

pembeye boya düşlerini
kâbusun bende kalsın

al git tüm korkularını
isyanı kutsamak bana kalsın

korkunun ecele faydası yok
hayat cesurda kalsın

içine sindir hoyratlığını
kırılganlık bende kalsın

ek tohumunu kötülüğün
çapalamak bana kalsın

sarıl sen bencilliğine
cömertlik bende kalsın

bu mevsim de geçti böyle
umutlar bahara kalsın

(Bahardandır)




Sevgi Armonidir


sevgi bir armonidir
                renk renk çiçeğe benzer
bir çift kanat olup kelebekte
                    kanatta beneğe benzer
sevgi ile söylenen sözler
                       dizilir notaya benzer
ağaç dalında tırtıl
kamufle olmuş yaprağa
yaprak sarmış tırtılı
                       tırtıl yaprağa benzer
yöreseldir, kendine has
                    endemik çiçeğe benzer
sevdikçe sevdiğin yüz
                        bir gün sana benzer

 (Bahardandır)

Haberin Var mı?

haberin var mı?
Haberin var mı?
şafak sökerken;
bir kuş çıktı yumurtadan
kurtulamadı atmacaya yem olmadan
yaban kurtları bir kuzuyu kaptı
tilki aslanı aldattı.

haberin var mı?
şafak sökerken;
bir çiçek açtı
kelebekler kozayı yırttı
kelebekler kondu açan çiçeğe
çiçek tozlarını attı

haberin var mı?
şafak sökerken;
bir kurbağa tavşandan kaçtı
kurbağadan ürken tavşan
tazının ağına düştü

haberin var mı?
şafak sökerken
bir adam yola düştü
seken bir kurşunla
vurulmuştu sol kalbinden
belki kalbi sağda olsa imiş
yırtacakmış ölümden

haberin var mı?
şafak sökerken;
bir kızı kopardılar sevdiğinden
töre gereği, öldürülecekmiş
anası, babası, abisiymiş
infazı yerine getiren

haberin var mı?
şafak sökerken, o gün
atılacağını bilmeden
işine giden mühendisten...
ama herkesin
haberin olmak zorunda da değil
şafak vakti derin uykuda iken...
20 Kasım 2001/ Bahardandır

Türaba Cefa Eylemem

Sana eza bana elzem
olna minnet eylemem

Cahil ile düşmem yola
türaba cefa eylemem

Hain ile almam nefes
havaya ihanet edemem

Dost ile bölüştüğümün
mükafatını beklemem

Cahil ile sohbet etmem
havasız ateş yanmaz bilirem

Bülbül olsam gülmeyen güle
şevk ile muhabbet eylemem

(Bahardandır)

Duvarlar Örülüyor

duvarlar örülüyor
duvarlar örüyorlar
dışımıza
alıştıra alıştıra
mahkûm ediyorlar
bizden habersiz
ruhumuzu aklımızı!..
o duvarlar ki;
kuyu içinde kurbağalar
olmamızı emrediyorlar
o duvarlar
sessizce örülen
yalnızlık hücrelerimiz
bir gün anladığımızda
duvarlardan aşamayacak
seslerimiz!..
Ve
örüyorlar duvarcılar
alıştıra alıştıra
uyuştura uyuştura!..
duvarlarımız duvarlarınız
yükseldikçe
hayıflanacağız
geç bir günde
ses çıkarmadığımız
duvar ustalarına!..

15. Mayıs. 2005/ Bahardandır

Sevgi


duymaktır sevgi
dokunur bakışlarıyla
umut mesafesinden
düşer yüreğine, sihir gibi

hissetmektir sevgi
ılık bir hava akışında
yanık yaranı üflermiş gibi
dokunmaktır, su gibi...

2 Nisan.1995 (Bahardandır)

Yıldızlara Çıkarız

yıldızlara çıkarız
boş vakitlerimizde
tutup saçlarından güneşi
indirsek de yeryüzüne
burnumuzun dibidir en uzak mesafe
atacak bir gün bizi
üstünde tepindiğimiz yıldız
özlenen yıldızlar ise
yetmiş milyar ışık yılı ötede


Siz Aşka Züğürt Kaldınız

Siz aşka geç kaldınız bayım
Kapış kapış gitti pazarda
Ne aşklar vardı ne aşklar!
Kalmadı bitti tezgâhta...

En pahalı vatan aşkıydı
Kıran kıranaydı mezatta
Bir de cennet aşkı vardı ki
Yok satıldı tezgâhta...

Gitti gitti güzelim aşklar!
Bağlandı, yakut taşlı alyansa
Siz aşka züğürt kaldınız bayım
Kıymeti yok, pahası çok pazarda...

8.Temmuz. 1998 (Çiçekler Gidelim)

İnsanistan

insanistan
eğer yolun geçerse
insanistandan
bir türkü yak
içinden kavim göçen
o kara kaplı defterlerde
adları geçen
çoğuldan azınlığa düşen
insanlara
bir türkü yak
içinden kervan geçen
o dağ senin, bu ova benim
konulup göçülen...
eğer yolun düşerse
insanistana
haykır dağlarına
yankısı sesinin vursun karşı dağa
senin de, bir türkün
bir hikâyen, bir dilinin olduğunu
bağır ki karşı dağa
belki ulaşır insanistana...

(Çiçekler Gidelim)

İnsan Yontusuyum

ben bir çiçek hastasıyım
hastası olurum
ustası olamadığım şeylerin

ben bir dil acemisiyim
dil yordamıyla
döke döke / kıra kıra öğrenirim
dil ustalığını

ben bir insan yontusuyum
biçimlenirim hayata
tecrübe törpüledikçe hatalarımı

(Çiçeklere Gidelim)

Umut İle


Belli mi olur!
tam düşmüşken umutsuzluğun dibine
yeşerir belki
kuruyan dallarından bir tomurcuk
ve hiç ummadığım
bir yağmur sağanağı ile doyarak suya
yeniden açarsın
yapraklarını, kelebek olacak tırtıla
Belli mi olur!


Eski Parkada Buldum Gençliğimi


eski parkamın cebinde buldum
gençliğimi
bölüşülmüş bir simitin kırıntısı
kuşlamalardan kalma el ilanı
düğmeleri eksik
gözaltında kaybolmuş belli
sol kolunda kırmızı bir leke
acemi duvar yazıcılığından kalan
sağ dirseği çürümüş okumalardan...

eski bir parkada yakaladım
gençliğimi
çözmeye çalışırken hayatın diyalektiğini...
yıpranmış, yakası ve kolları
illegal zamanlarda
bir devrim telaşını yaşayan
heyecanı hâlâ üstündeymiş gibi
asi, haki ve ciddi...

20 .Eylül .1998 (Bahardandır)

Kim Çaldı Türkülerimi


kim çaldı
türkülerimi
henüz söylemeden daha
ama olsun
çalınan türkü olsun
gül ağacı bir bağlamada

(Üstüm Başım Tozpembe)

Ufak Bir Sıyrık


kırılan bir şey yoktu efendim
ufak bir sıyrıktı
                  o da kabuk bağladı
tüh! keşke kaşımasaydınız
                     yeniden kanadı
mühim değil efendim
bizde kabuk çok, yeniden bağlarız...

Yaramazlık Hakkı


sıkıldım arkadaşlar
savaşlardan, silahlardan,
sonu gelmez telaşlardan
bu kavga uzun sürecek anladım
yaramazlık hakkımı kullanmalıyım
bir soluk ara!..

rengi kaçmış dağların
yas tutuyorlar sıra sıra
her yer haki, her yer kara
çocuklarla/kuşlar uçuşuyor ara sıra
yaramazlık hakkımı kullanmalıyım
bir soluk ara!..

yaş erse de kemale
ben de insanım ama
bir muziplik geldi aklıma
miadı dolmadan ruhumun daha
yaramazlık hakkımı kullanmalıyım
bir soluk mola!..

12.10.2012/ Çiçekler Gidelim

Yuvasızdır Kavim Kuşları



Memnunsanız yerinizden
                       Bu hicret niye
 Baykuşlara bayram
                        Bu viraneler kime
Hangi dilin dilbazısın
                         Bu suskunluk niye
        Bir şarkında mı yok
                         Arkandan söylene
Mülteci olmuş kuşlar
                         Kendi yuvasına
  Figan olmuş manası
                         Dildeki şarkıların
Şerh konulmuş sözlere
                         Kabuk tutmaz dil yarası
Yuvasızdır kavim kuşları
                         Hep göçerler mevsimsiz
Tutunamadıkları (d)illere

(Üstüm Başım Tozpembe)

Muazzez UsluAvcı






30 Temmuz 2018 Pazartesi

Ne oldu bize, nasıl bir toplum olduk böyle?

İnsanlık tarihinde kültürlere göre ahlak anlayışları da değişti. Tek tanrılı dinler ve devletin ortaya çıkışıyla ahlakın göksel bir güce bağlanması ve otoriter yapıların toplumu sürü olarak bir arada tutmasının kolaylığını çeşitli ahlaki ve cezai yaptırımlarla halletmeye çalıştılar.
Dinler aracılığıyla: ''Çalmayacaksın, öldürmeyeceksin, komşuna iyi davranacaksın, muhtaç olana yardım edeceksin...'' gibi, göksel bir sesin temsilciliğini yaparak insanların kilise, cami gibi mabedlerde toplayarak, onlara ahlak dersi verirler. Gelişen teknoloji ile artık evlerimizin içine kadar da girebiliyorlar. Ayrıca devletler de din'in esrik imgesinden faydalandı.
Ve fakat yukarıda yazdığım ahlaki terimleri daha çok sıradan insanları etkilemek ve nihilizme düşmemeleri için kullanırlar. Çünkü bu kuralların hiç birine devletler uymaz. Öldürür, işgal eder, komşusuyla savaşır, muhtaç olana yardım etmek değil de insanları muhtaç yaşamaya mahkum eder. Ayrıca tanrı da tutarsızdır, yukarıdan ahlak dersleri gönderir, kutsal temsilcileri aracıyla. Fakat yarattıklarına ayrı ayrı muamele yaparak, '' fani dünyayı boş verin, siz fakirlere cennette siteler içinde akıllı evler , istediğiniz arabayı, istediğiniz yiyeceği vereceğim, ve ayrıca kadınları da bir şartla alacağım ol cennete, siz erkelerin kölesi ve eğlencesi olması şartıyla.'' Onlarda hadis hadis konuşup durmuşlar, her hoşlarına gitmeyen koşula göre bir ahlak şablonu uydurarak...
Ancak belki feodal çağlardaki uhrevi ahlak tanrı adına bile olsa insanları kendi içinde dayanışmaya teşvik etmiş olabilir. Kapitalizmle birlikte değişen üretim ilişkileriyle birlikte  ahlak yasası daha çok ezilenleri terbiye etmek üzerine kurgulanmıştır.  Kapitalizm daha çok  çıkardığı yasalar ve koyduğu ahlaki değerler özel mülkiyetin korunması üzerinedir.
Ahlaki değerlerin''Tüketimin özgürlüğü'' olarak kurnazca kutsaması tuzağına düşmüştür insanlığı. 
Henüz kapitalizmin şimdiki kadar vahşi  olmadığı erken dönemlerde henüz insani kırıntıların bitmediği eski zamanlara özlemimizi hep şöyle sorguluyoruz:
Ne oldu bize, nasıl insanlar olduk Nasıl bir toplum olduk böyle?
+Kürt, Türk, Ermeni diye birbirimizi ötekileştirmezdik (kıyımları hatırlamıyor olmalılar)
+Komşumuz açken tok yatamazdık
+Evlerimizin kapılarını kilitlemezdik
+Cebimizde 5 liramız varsa arkadaşımızla paylaşırdık
+Sırtımızdaki hırkamızı arkadaşlarımızla ortak giyerdik
+Bir yerde yemek yesek hesap ödemek için birbirimizle yarışırdık
+Okula servislerle değil çantalarımız sırtımızda yürüyerek giderdik
+Normal mahalle okullarında okurduk
+Çantalarımızı yollara bırakır akşama kadar sokaklarda oynardık
+Acıkınca arkadaşımızın annesi hepimize ekmek arası tereyağ peynir koyar benim çocuğum ötekinin çocuğu diye ayırmazdı
+Mahallede bir cenaze olsa radyo televizyonlarımızı kapatır yüksek sesle gülmezdik
+Komşumuzun maddi sıkıntısı olsa borç verirdik
+Mahallede kasap manavdan alışveriş yaptığımızda üstümüzde yeterli para yoksa sorun değil sonra ödersin denirdi
+Alışverişlerde söz senet olurdu
+Birbirimize selam vermeden geçmezdik
+Çocuklarımızın güvenliğinden hepimiz sorumluyduk
+Televizyonsuz evler televizyonu olanlara giderdik
+Mahalledeki kızlar bacılar olurduk
+Yaşlı insanları sık sık ziyaret ederdik
+Komşumuz hasta ise bir tas çorba götürürdük
+Hasat zamanı buğday, patates, meyve her neyse komşularımıza pay verirdik
+Evlenen çocuklarımıza yuva kurmaları için yardımcı olurduk
+Hepimiz birbirimizi kollar korurduk
Ne oldu? Ne oldu da bu kadar bencil, umursamaz olduk ve acımasız olduk?
-Kapitalizm kolektif yaşamayı ve yardımlaşmayı sevmez çünkü; bireysel davranış tüketimi arttırır.
-Herkesin kendi televizyonu, arabası, evi, mobilyası, çeşit çeşit ayakkabısı, telefonu, envai çeşit elektronik aleti olmasını ister ve hepsine bireysel satış yapmak kapitalistin kârının artırması anlamına gelir.
-Ve kolektif yaşamak, dayanışmak işine gelmediği için bireyleri birbirine rakip ve düşman göstermeye çalışır ve becerir de.
-Her sıkıntıya düşen, her darda kalan bizi bu hale getiren tüketim mekanizmasını suçlamak yerine birbirini kendi çıkarlarına tehdit olarak görürler.
-Her birey diğerinin hakkını gasp edecek tehdittir.
Sahip olmak istediği şeye, öteki olmasa, kendisinin olacağını düşünür.
--Eğer sınava girecek çocuğunun kazanmasının önünde öbürü olmasaydı kendi çocuğu girmelidir, hakkı yenilmiştir.
-Eğitimdeki çarpıklığı adaletsizliği sorgulamaz. O yüzden ona düşman olur.
-Eğer bir iş başvurusunda kendisinin yerine başkası işe alındıysa, işsizliği üreten sistemi sorgulamaz, giremediği işe giren diğerine düşman olur.
-En basit bir kuyrukta bile önünde bekleyenler onun rakibidir. -Kısacası sistem insanları bireysel davranmaya ve daha çok tüketmeye teşvik eder.
Bir evde bir araba olursa o evin tüm fertlerinin o arabayı ortak kullanmasından hoşlanmaz.
Halbuki her birey bağımsız yaşamalı, ayrı evlerde yaşamalı ve herkesin kendine ait arabası, televizyonu, buzdolabı olsun ki daha çok tüketilsin ister.
-Ölen büyüklerimizin yasını tutmaktan çok miras kavgasına tutuşuruz, kardeşlik ilişkilerimiz bozulur.
Çünkü, tüketmek için daima para lazımdır, çünkü arabaya, led tv ve akıllı telefonlara ihtiyacımız vardır
Ve aslında özlediğimiz eski zamanların da gene bir kapitalist bir sistem olduğunu unutmayalım.
Şimdi gelinen zamanda kapitalizmin ahlakçı tarafı da çürüdü ve tüketime giden her yolun mübâh olduğunu ahlaksız ve vahşi yüzünü göstermesidir tüm bu olanlar...
Gittikçe çürüyen kapitalizm, yeniden hayat bulmak için var olma mücadelesi veriyor. Her bunalımda savaşlar çıkarıyor. Ne zaman vahşileşecek ve otoriter devlet yapılarına geçilecekse Irkçılığı, inançları, cinsiyetçiliğin var olmasının harcı gibi kullanıyor. Kim bilir tüketemeyen insan bile onun için enflasyon olmalı, çünkü, kapitalizmin insan kavrayışı ile İnsana özgü olan içsel etiğin kavrayışı farklıdır. Kapitalizm önce kendi koyduğu ahlak kurallarını çökertiyor, vicdanı köreltiyor ve toplumsal dejenerasyon kokma ve çürüme noktasına geliyor.
Ve fakat çürüyen her şeyin üzerinden mutlaka yeni bir hayat yeşerir. Ama her çürüme sancılı olduğu gibi, her doğum da sancılıdır. Yeni bir dünyanın kardeşlik özgürlük ve dayanışma üzerinden yeşermesi için, çürüyen şeyi ortadan kaldırmaya çalışmaktan başka çare var mı?
Muazzez Uslu Avcı

21 Temmuz 2016


29 Temmuz 2018 Pazar

İnsanın Tarifçesi


Taş yontmaktan, taş cilalamaktan, bufalo kovalamaktan sıkıldı insan.
Köle olmaktan, satılmaktan, put yapmaktan, put kırmaktan yoruldu insan.
Yasak meyveyi yemek için, bahçeye dalmak suçundan kovuldu insan 
Tanrı yapmaktan, kul olmaktan, yenildi insan
Cadı avlamaktan, şeytan kovalamaktan, günah çıkartmaktan kırıldı insan.
Boy boylamaktan soy soylamaktan yayıldı insan.
Ok fırlatmaktan, silah kuşanmaktan, sınır çizmekten yarıldı insan.
Bana, sana, ötekine- berikine, kendine benzemeyene darıldı insan.
Fabrika bacalarının isi, motorların gürültüsünden boğuldu insan.
Zehirli atıklardan, hormonlu katıklardan, yaşadığı kutucuklardan bunaldı insan.
Alavere-dalavere, tanrı hep bana vere, diye diye yenildi insan.
Ve içine düştüğümüz şu zaman:
Artı-k değerler de küçüldü, tüketemeyen insan gözden düştü
Savaşın haydi!
Teknoloji ilerledi, insan emeği ilkelleşti
Robotlaşalım haydi!
Nerede çokluk orada otluk, yayılalım. Sürü sürü, birsürü insan, zekası azalıyor açlıktan…
‘Yapay zeka’ diyor, zeki bir insan.
Çok zeki olacakmış robotlar, yüz insanın yaptığını yapacakmış
Varsın öpmesin birbirini yarasından, varsın ağlamasın kopan koluna arkadaşının
Et bizde, demir onlar da kalsın, işsizlik bizim, iş onların olsun…
Biz de ”tembellik hakkı”nı kullanalım diyeceğim de;  inanma, ütopya ütopya…
Haydi ileri ileri! çağ atlayalım, gerçek acıtıyor sanallaşalım.
”İnsanın evrimi daha bitmedi” diyor, bir bilimci, evrile yuvarlana düşeceğiz dünyadan belki.
Ya da kaçıracağız huzurunu bir yıldızın daha, o tepe senin, bu dağ benim, aramıza sınır çizelim!
”Sen benim kim olduğumu biliyor musun? Hahhaytt! ben bir Ademim” diyecektir, yeni yerleştiği yıldızda da mutlaka!
-Umarım Havva çarpar ağzının ortasına-
Çağ nere gider, insan hangi gezegene? Geze geze, sonumuz nereye?
Umurumda da değil  ben öldüğümde!
Akıl da tükenecek, her şey zekileşince belki, küçüle küçüle yok olacak insan…
Belki dönecek ilk haline evren, karanlık enerji olacak herkes kara deliğinde
Zaten mitlerden gelmiştik bu güne, belki robotların miti olacağız biz de
Mit mit nereye kadar ?
Bir varmış, hiç yokmuş; evren zaman içindeyken, dünya samanyolunda giderken, İnsanı bulmuş, yapay zeka yapsın diye. Diye diye göremedik güzel günleri nerede?
İnsan evriliyor: mutsuz, umutlu,umutsuz, insan evriliyor; düşe kalka, insan evriliyor; kafasına vurula vurula, aç bırakıla bırakıla… Çağ koşuyor, insan düşüyor… Git git, nereye kadar?
Ekim,2019
Muazzez Uslu Avcı
-Motifli Yazılar-