acının izini sürdüm
dilin ilk çözülüşünde buldum
yalnız bir heceydi ‘uf’
‘ah’ı da aldı yanına
anlama vardı dil
düğümlendi insan adında
utandı insan adından
mahlâs'ına sığındı
mağdur hayvanın
yüzünü gördü
yüzleşemediği aynalarda
tıpkı bendim...
yansımasının yansımasıydım
tüm insanlığın
yadsıdım toyluğu, bilgeye varmak için
ben değildim tek!
ayıbın yükününden sorumlu
payıma düşen neyse verin...
verin! tüm âh’ları bana verin
kırılmış kelimeler biriktiriyorum
mânâları onaracağım
yeniden dizeceğim dilin ipine...
10.12.2017
