15 Kasım 2026 Pazar

Gördüğüm Ne Varsa

 


Gördüğüm ne varsa bu dünyada,
daha önce birinin bakıp geçtiği yerlerden.
Dokunduğum her nesne,
başka bir parmak izinin peşinden...
Duyduğum her ses,
bir vakit bir yerlerde zaten duyulmuş.
Dilimi her çevirişimde ağzımda,
başkasının sözlerini öğütüyor dişim.
Kimden kaldı peki ağzımdaki bu tat?
Bu şiirin lezzeti
neden başkasının arzusuyla bulanmış?
Bir fotoğraf düştü ansızın albümden.
Gülümsüyorum...
Oysa o gün içimde ne vardı, ne koptu,
hiç bilmiyorum.
Bu sararmış mektuptaki “Seni seviyorum”
benim el yazım, benim çizgim.
Peki daha önce,
kimin dudaklarından döküldü bu ilkim?
Bir ev hatırlıyorum çocukluğumun derininden,
pencerede usluca uyuyan kediler,
mutfakta hep o tanıdık annem...
Annemin yıllarca masal gibi anlattığı hikâyeleri
belki gerçekten yaşadım,
belki de sırf üşümeyeyim diye
kendime giydirdim.
Bir cümle kuruyorum kimi zaman,
tam söyleyecekken
bir kuytu köşeden tanıyorum.
Bir şeye uzanıyor elim,
benden önce biliyor nesnenin yerini...
Sanki bir başkası dokumuş
bu sessiz ezberimi.
Ve ben şimdi,
kendime ait sandığım bir hayatın
kapılarını çalıyorum tek tek.
Bir ses geliyor içeriden, yanık ve derin,
ama açamıyorum kapıyı...
O ses tıpkı bana benziyor, ürküyorum.
Benden önce kim oynadı beni bu sahnede?
Şimdi hangi cümlemden
çekip çıkaracağım kendimi?
 
Muazzez Uslu Avcı