Gündem sürekli faşizmin istediği kulvara çekiliyor. ''kuşa bak'' politikası filan yok artık. Her şeyi aleni yapmakta bir beis de görmüyorlar. Bugün de Padişah Mozart'a sataşmış. Ve derhel Mozart polemiği oturuvermiş gündeme. Elbette Mozart'ı dinleyen elit bir kesim. İşçinin derdi değil, açın derdi hiç değil. Çoğunluk susarken, her söylenen absürt söze karşı bir şey söylemek de bir eylem biçimi haline geldi. Faşizm koşullarında bir şey söylemek, yazmak da cesaretli bir eylem biçimidir.
Çünkü, çoğunluk sustuğu ve tedirgin olduğu için bu kadar pervasızca davranmaktalar. Fakat zaten artık hepimiz tedirgin değil miyiz? Sürekli karanlığın içine büzüşerek korku ve endişeyle yaşamaktansa, birlikte bir defa korku ve endişeyi göze alarak bir şey yapmanın karşılığında, özgürlük denen o maviliği görmüş oluruz. Huzursuz olmak lazım, ama huzursuzluğu, içimizdeki kuyularda endişe ve boşluk yapmasına izin vermeden, bizi huzursuz edenlere yöneltmek lazım.
Zaten bu tutsak koşullarda huzursuzluk olmadan özgürlük mümkün değil. Her birimizin çıkaracağı ses, sessiz çoğunluktan olmadığımızın işaretidir. Ve her itiraz sesi bu sessizliğin büyülü sesini bozar. Korku eşiğini aşacak her bir itiraz sesi sessiz çoğunluktan sesli kalabalığa dönüşür.
